چه چیزی یک صفحه را قابل ارجاع می‌کند

دو صفحه می‌توانند یک چیز را به یک اندازه خوب توضیح بدهند و پاسخ هوش مصنوعی یکی را نقل کند و دیگری را نادیده بگیرد. تفاوت معمولاً کیفیت به‌طور انتزاعی نیست — این است که آیا توضیح را می‌شود از دل صفحه بیرون کشید و باز هم معنا بدهد. این صفحه درباره‌ی چیزی است که یک بند را به‌عنوان منبع قابل‌استفاده می‌کند.

چرا بند، نه صفحه

پاسخ تولیدشده سرِ هم می‌شود. سامانه تکه‌هایی را از چند سند بیرون می‌کشد، آن‌ها را به متن می‌دوزد و می‌گوید از کجا آمده‌اند. پس واحدی که رقابت می‌کند صفحه‌ی شما نیست؛ بندی درون آن است که به پرسش پاسخ می‌دهد.

این یک نتیجه‌ی صریح دارد. بندی که برای معنادار بودن به سه بند بالای خودش وابسته است، گزینه‌ی بدی است، چون قرار نیست همراه آن‌ها خوانده شود.

صفحه‌ی یک نانوایی درباره‌ی تخمیر سرد را در نظر بگیرید. «همان‌طور که دیدیم، به همین دلیل این‌قدر اهمیت دارد» به‌تنهایی بی‌فایده است — چه چیزی دلیل اهمیت چه چیزی است؟ اما «تخمیر سرد ۱۲ تا ۲۴ ساعته طعم خمیر ترش را عمق می‌دهد، چون کندشدن فعالیت مخمر به باکتری‌ها فرصت می‌دهد اسید بیشتری تولید کنند» نقل‌شدن به‌تنهایی را تاب می‌آورد. یک صفحه، یک تخصص؛ فقط یکی از این دو جمله می‌تواند سفر کند.

چه چیزی یک بند را روی پای خودش نگه می‌دارد

چهار ویژگی، تقریباً به ترتیب اهمیت.

موضوعش را دوباره می‌گوید. ضمیرها و ارجاع‌های رو به عقب همان چیزی‌اند که استخراج را خراب می‌کنند. دوباره نام‌بردن آن چیز چند کلمه هزینه دارد و جمله را قابل‌حمل می‌کند.

مشخص است. «طعم را بهتر می‌کند» ادعایی است که هرکسی می‌توانست بنویسد و هیچ سامانه‌ای برایش لازم نیست به شما ارجاع بدهد. «۱۲ تا ۲۴ ساعت» واقعیتی است که از جایی آمده. متن مشخص همان چیزی است که انتساب می‌گیرد، چون جمله‌ی مبهم از هر جمله‌ی مبهم دیگری در همان موضوع قابل‌تشخیص نیست.

می‌گوید از کجا معلوم است. راهنمای گوگل درباره‌ی محتوای مفید می‌پرسد چه کسی چیزی را نوشته، چرا، و بر چه اساسی — همان ویژگی‌هایی که معمولاً به تجربه، تخصص، اعتبار و اعتماد خلاصه می‌شوند. صفحه‌ای که نویسنده‌اش را نام می‌برد و پشتوانه‌ی دست‌اول نشان می‌دهد، به سامانه دلیلی می‌دهد که سایت ناآشنا را منبع بداند نه نویز.

زود پاسخ می‌دهد. پاسخ را در دو جمله‌ی اول بگذارید و بعد بازش کنید. این برای خواننده‌ای که با یک پرسش از جستجو آمده هم صرفاً نوشتن بهتری است.

چه کاری انجام دهید

• صفحه‌ی خودتان را بند به بند و بی‌ترتیب بخوانید. هر بندی که تنها بی‌معنا شود، بندی است که نمی‌شود نقلش کرد.
• ارجاع‌های رو به عقب در ابتدای جمله — «این»، «همان‌طور که گفته شد»، «مورد بالا» — را با اسمی که جایش نشسته‌اند عوض کنید.
• در هر بخش مهم یک چیز مشخصِ قابل‌بررسی بگذارید: یک عدد، یک آستانه، نام یک ابزار، یک نمونه‌ی واقعی. اگر هیچ‌کدام را ندارید، شاید آن بخش هنوز حرفی نمی‌زند.
• تیترهایی بنویسید که همان پرسش واقعی خواننده باشند و بعد دقیقاً زیرش به همان پرسش پاسخ بدهید.
• بگویید چه کسی صفحه را نوشته و واقعاً چه کرده است. نه یک زندگی‌نامه — یک سطر که پایه‌ی ادعا را روشن کند.
• نوشته‌های رابطی را که صفحه را یک‌نفس خواندنی می‌کنند حذف نکنید. دارید خودبسندگی اضافه می‌کنید، نه متن کم می‌کنید.

اشتباه‌های رایج

اولی تکه‌تکه‌کردن صفحه به قطعه‌های بی‌ارتباط به‌اسم قابل‌استخراج‌شدن است. صفحه‌ای که مثل فهرستی از ادعاهای بی‌ربط خوانده می‌شود برای آدم بدتر است، و آدم هنوز با اختلاف زیاد مخاطب بزرگ‌تر است.

دومی افزودن جعبه‌ی «نکات کلیدی» و تمام‌شده دانستن کار است. کمک می‌کند، اما اگر متن اصلی هنوز به ارجاع‌های رو به عقب وابسته باشد، بقیه‌ی صفحه همچنان غیرقابل‌نقل می‌ماند.

سومی ساختن مشخص‌بودن قلابی است. جعل یک عدد برای معتبر به‌نظر رسیدن تنها شکستی است که در اینجا فعالانه به اعتماد آسیب می‌زند، و آسان‌ترین برای مچ‌گیری هم هست: اگر نمی‌توانید بگویید یک رقم از کجا آمده، منتشرش نکنید. به‌جایش همان ادعای کیفی را صادقانه بنویسید.

منابع: مستندات Google Search Central درباره‌ی ساختن محتوای مفید و قابل‌اعتماد برای مردم و قابلیت‌های هوش مصنوعی در جستجوی گوگل. همچنین نوشتن محتوایی که شایسته‌ی رتبه‌گرفتن است را ببینید.