مبانی لینک‌سازی داخلی

هر صفحه‌ی سایت شما یا برای گوگل به‌راحتی قابل دسترسی است یا نیست، و آنچه این را تعیین می‌کند لینک‌های میان صفحه‌های خودتان است. لینک‌سازی داخلی بی‌زرق‌وبرق‌ترین بخش سئو است، و یکی از معدود بخش‌هایی که کاملاً در کنترل شماست — بدون درخواست از کسی، بدون بودجه، بدون منتظرماندن.

لینک داخلی چیست

لینک داخلی لینکی است از یک صفحه‌ی سایت شما به صفحه‌ای دیگر در همان سایت. کلمه‌هایی که روی آن کلیک می‌کنید متن لنگر (anchor text) نام دارند. تعریف همین است. لینک به سایت دیگری لینک خارجی است — و از دید آن‌ها، یک بک‌لینک، که چیز دیگری با قاعده‌های دیگری است.

سایت یک نانوایی را تصور کنید. صفحه‌ی اصلی به منو لینک می‌دهد. منو به صفحه‌ای درباره‌ی نان خمیرترش لینک می‌دهد. یک نوشته‌ی وبلاگ درباره‌ی تخمیر کند دوباره به همان صفحه‌ی خمیرترش لینک می‌دهد. حالا کسی که درباره‌ی تخمیر می‌خواند می‌تواند با یک کلیک به چیزی برسد که ممکن است واقعاً بخرد، بدون اینکه به منو برگردد و دنبالش بگردد.

کار لینک داخلی همین است. لینک‌های داخلی راهروهای سایت شما هستند. صفحه‌ای که هیچ راهرویی به آن نمی‌رسد، اتاقی بدون در است.

گوگل در عمل چطور از آن‌ها استفاده می‌کند

گوگل صفحه‌های تازه را عمدتاً با دنبال‌کردن لینک‌ها از صفحه‌هایی که از قبل می‌شناسد پیدا می‌کند. این خزش (crawling) است، اولین مرحله از سه مرحله‌ی جستجوی گوگل. صفحه‌ای که هیچ چیزی به آن لینک نمی‌دهد — نه منوی شما، نه نقشه‌ی سایتتان، نه مقاله‌ای دیگر — صفحه‌ای است که گوگل هیچ راهی به آن ندارد.

گوگل فقط می‌تواند لینک واقعی را دنبال کند: یک تگ <a> با ویژگی href که به یک آدرس واقعی اشاره می‌کند. کادری که با جاوااسکریپت قابل کلیک شده، دکمه‌ای که محتوا را بدون تغییر آدرس عوض می‌کند، یا منویی که فقط بعد از بارگذاری یک اسکریپت ظاهر می‌شود، ممکن است برای بازدیدکننده کاملاً شبیه مسیر حرکت به‌نظر برسند و برای خزنده به‌کلی نامرئی باشند.

متن لنگر هم مهم است. گوگل از کلمه‌های داخل لینک استفاده می‌کند تا بفهمد صفحه‌ی مقصد درباره‌ی چیست. «روش تخمیر خمیرترش ما» صفحه‌ای را که به آن اشاره می‌کند توصیف می‌کند. «اینجا کلیک کنید» هیچ چیزی را توصیف نمی‌کند، و به همین دلیل ارزش دارد سه ثانیه وقت بگذارید و کلمه‌های واقعی را بنویسید.

یک کاری هم هست که لینک‌های داخلی انجام نمی‌دهند: پیچی نیستند که بشود سفتش کرد. افزودن چهل لینک به یک صفحه آن را در نتایج بالا نمی‌برد، و گوگل هیچ عدد درستی برای تعداد لینک‌های داخلی یک صفحه منتشر نکرده است.

چه کاری انجام دهید

• بررسی کنید هر صفحه‌ای که برایتان مهم است با سه کلیک یا کمتر از صفحه‌ی اصلی قابل دسترسی باشد. اگر خودتان نمی‌توانید به آن برسید، خواننده هم نمی‌تواند.
• متن لنگری بنویسید که مقصد را توصیف کند. کلمه‌های لینک را جدا از جمله بخوانید — اگر نمی‌گویند کجا می‌روید، بازنویسی‌شان کنید.
• هر بار چیز تازه‌ای منتشر می‌کنید، از یک صفحه‌ی قدیمی‌تر با همان موضوع به آن لینک بدهید. صفحه‌ی تازه‌ای که هیچ چیزی به آن اشاره نمی‌کند، کندترین نوع صفحه برای پیداشدن است.
• از داخل مقاله‌هایتان به صفحه‌هایی لینک بدهید که برایتان درآمد دارند: خدمت، محصول، فرم تماس. مقاله‌ای که خواننده نمی‌تواند بر اساسش کاری بکند، بن‌بست است.
• برای مسیرهای حرکت در سایت از لینک معمولی <a href> استفاده کنید، حتی وقتی کنترل پیچیده‌تری قشنگ‌تر به‌نظر می‌رسد.

اشتباه‌های رایج

صفحه‌های یتیم. صفحه‌ای که وجود دارد، در هیچ منویی نیست، و از هیچ‌جا به آن لینک داده نشده. معمولاً بعد از بازطراحی اتفاق می‌افتد، وقتی بخشی از منو حذف می‌شود ولی صفحه‌هایش می‌مانند. این‌ها برای بازدیدکننده نامرئی‌اند و برای گوگل تقریباً نامرئی.

یک متن لنگر در همه‌جا. لینک‌دادن به صفحه‌ی تماستان با عبارت «طراحی سایت ارزان» از سی مقاله‌ی مختلف توصیف نیست، انباشتن کلمه‌ی کلیدی است. کلمه‌هایی را بنویسید که هر جمله واقعاً به آن‌ها نیاز دارد.

لینک‌دادن فقط به‌خاطر لینک‌دادن. پاراگرافی با چهار لینک سخت‌تر خوانده می‌شود، و خواننده‌ای که بین صفحه‌ها می‌پرد و چیزی پیدا نمی‌کند بُرد به‌حساب نمی‌آید. یک لینک مفید از پنج لینک تزئینی بهتر است.

منابع: راهنمای شروع سئو و لینک‌هایتان را قابل خزش کنید.