چطور بک‌لینک واقعی به‌دست بیاوریم

وقتی فهمیدید لینک خریداری‌شده یک بدهی است، پرسش بدیهی بعدی می‌آید: پس لینک‌های واقعی از کجا می‌آیند؟ جواب صادقانه این است که از تبلیغ و معرفی معمولی می‌آیند و از ساختن چیزهایی که مردم می‌خواهند به آن‌ها ارجاع بدهند. توصیه خودِ گوگل در این باره کوتاه و بی‌زرق‌وبرق است، و دقیقاً به همین دلیل آدم‌های کمی به آن عمل می‌کنند.

لینک یک اثر جانبی است، نه یک وظیفه

اشتباهی که زیر بیشتر لینک‌سازی‌ها خوابیده، هدف‌گرفتنِ خودِ لینک است. هیچ‌کس به صفحه‌ای لینک نمی‌دهد چون شما می‌خواستید. لینک می‌دهند چون آن صفحه برای خواننده‌های خودشان مفید بوده.

این کار را جور دیگری قاب می‌گیرد. شما لینک به‌دست نمی‌آورید؛ به مردم دلیلی می‌دهید که از شما نام ببرند. یعنی پرسش اول «از چه کسی بخواهم» نیست، بلکه «چه چیزی دارم که ارزش نام‌بردن داشته باشد» است.

چند چیز به‌طور قابل‌اتکا ارجاع می‌آورند، و یک وجه مشترک دارند. لینک‌دادن به هرکدام آسان‌تر از بازتولیدشان است:

• داده دست‌اول. عددهایی که هیچ‌کس دیگری ندارد. نانوایی‌ای که از ۲۰۰ مشتری درباره عادت‌های نان‌خوردن نظرسنجی می‌کند، صاحب آماری است که نویسنده‌های حوزه غذا فقط با ارجاع‌دادن به آن می‌توانند به‌دستش بیاورند.
• راهنمایی واقعاً جامع. صفحه‌ای که کسی به‌جای توضیح‌دادن خودش، به آن لینک می‌دهد.
• یک ابزار رایگان. حتی یک ماشین‌حساب کوچک سال‌ها ارجاع می‌گیرد.
• تجربه دست‌اول. اینکه وقتی آن کار را انجام دادید واقعاً چه اتفاقی افتاد، از جمله آنچه اشتباه پیش رفت. این همان چیزی است که هیچ‌کس نمی‌تواند کپی کند.

چطور بدون التماس معرفی کنید

راهنمای گوگل صریح است که معرفی و تبلیغ سایت مشروع و مورد انتظار است: مرز میان خبردادن از وجود آن و پول‌دادن برای جاگرفتن است.

روش‌هایی که جواب می‌دهند غیرچشمگیرند. به کسانی بگویید که واقعاً برایشان مهم است: ایمیلی به کسی که به کارش ارجاع داده‌اید، یادداشتی به خبرنامه‌ای در حوزه‌تان، پستی در جایی که مخاطبتان از قبل جمع است. پرسش‌های حوزه‌تان را به‌درستی و به‌صورت عمومی، همان‌جا که پرسیده می‌شوند، جواب بدهید. قابل‌نقل‌قول باشید: روزنامه‌نگارها و وبلاگ‌نویس‌ها به منبع نیاز دارند، و در دسترس و روشن‌بودن بیشترِ چیزی است که کسی را منبع می‌کند.

یک روش شایسته ذکر جداگانه است چون جواب می‌دهد و اغلب از قلم می‌افتد: صفحه‌هایی را پیدا کنید که از قبل به چیزی مشابه لینک داده‌اند و حالا آن لینک خراب یا قدیمی شده است. اگر مقاله‌ای پرخواننده به منبعی لینک داده که دیگر وجود ندارد و شما معادل به‌روزی دارید، خبردادن به نویسنده یک لطف است نه یک درخواست.

لحنی که جواب می‌دهد کوتاه است، مشخص است، و درباره آن‌هاست. «نوشته‌تان درباره X را خواندم، این چیزی است که شاید برایش مفید باشد» جواب می‌گیرد. قالبی که کلمات کلیدی شما در آن باشد نه.

چه کاری انجام دهید

• یک چیز را انتخاب کنید که شما می‌دانید و دیگران در حوزه‌تان نمی‌دانند، و درست بنویسیدش. از اینجا شروع کنید، نه از تماس‌گرفتن.
• فهرستی از ده نفر یا نشریه بسازید که واقعاً آن را مفید می‌یابند. ده موردِ واقعی از صد نشانی بهتر است.
• تک‌تک و کوتاه با آن‌ها تماس بگیرید و چیزی مشخص از کارشان را ذکر کنید.
• جایی که مشروع است ثبت شوید: انجمن صنفی حوزه‌تان، سامانه ثبت کسب‌وکار محلی، تأمین‌کننده‌هایی که فروشندگان را فهرست می‌کنند. این‌ها واقعی و رایگان‌اند.
• نتیجه‌ها را در گزارش Links در Google Search Console دنبال کنید، نه در تخمین یک ابزار پولی.

اشتباه‌های رایج

تماس انبوه. فرستادن یک ایمیل یکسان به ۵۰۰ نشانی تقریباً هیچ لینکی تولید نمی‌کند و گزارش اسپم زیادی می‌سازد. نرخ پاسخ پیام‌های شخصی چندین برابر است.

مهمان‌نوشته‌هایی که برای لینک نوشته می‌شوند نه برای خواننده. سیاست‌های اسپم گوگل به‌طور مشخص مهمان‌نویسی در مقیاس بزرگ با لینک‌های پر از کلمه کلیدی را طرح لینک‌سازی می‌نامد.

تبادل لینک متقابل. «من به تو لینک می‌دهم اگر تو به من لینک بدهی» در هر مقیاسی دقیقاً همان الگویی است که دستورالعمل‌های گوگل دستکاری‌کننده توصیفش می‌کنند.

رهاکردن بعد از یک ماه. این کندترین بخش سئوست. آن را در بازه‌های سه‌ماهه قضاوت کنید.

منابع: راهنمای شروع سئوی گوگل و سیاست‌های اسپم گوگل.